Ásdís Sif Gunnarsdóttir

Ásdís Sif um listnálgun sína



Þegar ég er búin að klára listaverk, þá líður mér eins og að ég hafi labbað út á enda veraldar og er búin að tapa tíma og rúmi, þá hef ég ekkert meira að segja. Allt er án upphafs og endis og ég breytist í ungling aftur.

Ég fer í mismunandi persónuleika í hvert skipti, það fer bara eftir því hvaða tilfinningu ég er með þann daginn, ég hugsa bara um mínútuna sem líður, og gleymi fortíð og framtíð, ég hef leyfi til þess, ég gef mér leyfi til þess, fólk þarf ekki að vita hvar það hefur mig.

Ég bý til málverk með videoverkum, Demantaslegnir veggir. Ég hef áhuga á því hvernig form byggjast upp og hvernig ljós speglast í gegn. Ég geri leikræna gjörninga í kvikmyndahúsum og á alheimsvefnum, eða á stöðum þar sem listin sprettur óvænt fram til áhorfandans, sjónrænt leikrit. Galdur búinn til úr hendingu, að láta leikræna augnablikið vara að eilífu.

Ég bý til list um það á hverjum degi, (þótt að maður hafni einhverjum þýðir það ekki að maður elski ekki, heldur af því að maður er fórnarlamb aðstæðna), í ástinni tapa allir en í listinni þar ræður þú öllu. Þú getur látið heimsenda vera spennandi.



Kling & Bang, 2008
Hlekkur á gagn