Sigtryggur Berg

Góðar stundir



þegar ég var staddur í london um daginn þótti mér gaman að skoða mig um og læra eitthvað nýtt og var þar til dæmis morgunmaturinn á hótelinu kallaður "breakfast" sem er bein ensk þýðing. í svörtum frakka gekk ég um bæinn mjög stoltur af sjálfum mér. en það er ekki vitað hvað veldur því að sumir karlmenn eiga við þetta vandamál að stríða og aðrir ekki. "það væri núna alveg gaman að leika sér í byssó með félögunum" gargaði ég pirraður. en til þess að það komi blóð þegar við dettum eða rekum okkur í verður það að vera nógu harkalegt. "vúps, þetta var ekki nógu harkalegt" hugsaði ég svo með sjálfum mér.
manni blæddi þó samt úr í lokin eða var með blóð á sér af öðrum manni. hakkið kaupi ég alltaf í búðinni "biologisch" og verður það að vera eldað með hvítlauk og svörtum ólífum og öllu því sem var soðið fyrir og brasað með kartöflumús, þunnt sneitt gufusoðið grænmeti eða "... allt sem þér þykir gott elsku lilja mín."
"hvað er eiginlega í gangi?" gargaði hún pirruð. (sjá nánar í svari við spurningunni: hvað er marblettur?). það er reyndar oftast eldra fólk sem hagar sér svona en við fólk á besta aldri. 40 ára er nú svosem ekkert hár aldur en kannski hljóma ég þannig þegar ég er að monta mig úti á lífinu. getur verið rosa flókið bara svona ef ég leyfi mér að segja sjálfur frá og maður nýbúinn að skipta á rúminu "online" ;)
hvað finnst ykkur að maður geti farið oft í heimsókn? það er eins og ég segi búið að vera mikið ævintýri og virkilega gaman. en ekki þótti mér gaman hvernig texta mínum var gengið frá í íslenskri bók um árið. textinn sem átti að vera og koma svona út:

þegar ég var lítill í leikskóla fannst mér skemmtilegast að vega salt... maður fór upp og niður... en flottast og best var þegar maður náði að vera í miðjunni, þegar maður náði að halda þeim fallega balans... sem varði aldrei lengi við og maður var farinn aftur upp og niður þetta ratar í verkin

ég hef aldrei verið hrifinn af íslenskri náttúru, eða bara náttúru yfir höfuð... og þó... ratar hún í verkin

sektarkennd, hræðsla, ótti við lífið, draugar úr fortíðinni, paranója, gjörsamlega óþolandi óflýjanlegt dótarí sem maður þarf að takast á og díla við í lífinu... osfrv allt þetta ratar í verkin

Beethoven, Bach & Brahms þrjú stóru b-in án þeirra myndi ég aldrei nenna þessu

stöðug leit af balans, halda sér í miðjunni halda höfði, halda dampi svo deyr maður eitthvað sem meikar gjörsamlega engan en samt alveg fullkominn sens





Blái vasinn, 2017