Sigurður Guðmundsson

Rangeygð og innskeif rómantík



Á fimmtudag var opnuð sýning á nýjum verkum Sigurðar Guðmundssonar í Galleríi Ingólfsstræti 8. Hulda Stefánsdóttir forvitnaðist um hvað listamaðurinn væri að fást við núna og fékk m.a. að heyra um ferðir til Kína, rómantík og ógeð og ekki ógeð á eigin myndlist.


Á sýningunni í Ingólfsstræti 8 eru nokkur ný verk eftir Sigurð; skúlptúrar úr graníti ásamt teikningum og tveimur grafíkmyndum. Auk þess „flutti" Sigurður skúlptúrinn Brúneygðan jökul og óperu kennda við dýr í Nýlistasafninu í gærkvöldi. Hann hefur farið þrjár ferðir til Suður-Kína að undanförnu og hyggst halda þangað aftur að lokinni íslandsheimsókn. Þar ætlar Sigurður að hvíla sig á myndlist og sitja við skriftir næstu 7 mánuði í stóru húsi sem hann leigir við strönd Xíanamen. „Ég þarf að kryfja ákveðin mál," útskýrir Sigurður. „Og vonandi á það eftir að skýra eitthvað fyrir mér síðar." Fyrst ætlar hann þó að fara til Dýrafjarðar og skoða hús, ekki til að flytja heim í nánustu framtíð segir hann en „einhvern tímann" - en það fór ekki á milli mála við lestur Tabúlarasa, fyrstu skáldsögu Sigurðar, um árið að löngunin eftir landinu er sterk.

„Ég hef ekki áhuga á neinum listrænum tilþrifum í minni myndlist," segir Sigurður. En hann hefur áhuga á e.k. abstraktexpressjónískri tjáningu, formum sem eru byggð á því fígúratífa án þess að vera bundin veruleikanum. Hann kýs að nefna verk sín fremur en að láta þau standa án titils en í þeim má ekki búa nein vísun til raunveruleikans eins og um eftirlíkingu þeirra væri að ræða.

„Ég er með ofnæmi fyrir öllum nöfnum sem þýða eitthvað. Það er villandi að kalla fram titla á verkin úr öðrum heimi og passar ekki við mitt hugarfar." Hvíld er heiti eins skúlptúranna. Á granítsteini liggur komma í stæði sem hefur verið mótað fyrir. „Ég hef verið svag fyrir kommum í mörg, mörg ár," segir Sigurður.

„Komman er alltaf þögn og þess vegna gerði ég kommu í hvíld." Skúlptúrinn Grænleitt er einfaldlega form höggvið út í grænleitan granítstein. Hvert verk er einstaklingur og Sigurður segist aldrei búa til sýningar, bara verk. Sömu formin koma aftur og aftur fyrir í verkunum og þó hann reyni af fremsta megni að gera eitthvað annað segist hann alltaf enda í þessum sömu formum; höfuð, hús, upphrópunarmerki á hvolfl, hringur, hálfhringur, kommur... Sigurður vitnar í orð Nietzches sem sagði að lífið fæli í sér að maður reyndi að verða sá sem maður er.



„Ég held að það sé mun áhugaverðara að fylgja lóðréttri hreyfingu á ákveðnu svæði í stað ríkjandi tilhneigingar í listum að fylgja ákveðnum formbylgjum, þar sem ein tekur við af annarri."



„Mér leiðiðst þessi ríkjandi tilhneiging í listum að fylgja ákveðnum formbylgjum, þar sem ein aldan tekur við af annarri og alltaf í þessum lágréttu bylgjum sem ganga yfir heiminn," segir Sigurður. „Hin leiðin, sem er tiltöluega ókönnuð, held ég að sé mun áhugaverðari og það er sú leið einstaklinga sem skapa list að fylgja lóðréttri hreyfingu á ákveðnu svæði. Það væri hægt að koma á þennan stað og kanna hversu djúpt þessi lóðrétta lína

Hann lætur vel af ferðum sínum til Kína þangað sem hann sækir næði til skrifta. „Það hentar mér vel að skrifa á stað þar sem er talað tungumál sem ég skil ekki og enginn skilur mig. Svo er maturinn góður og fólkið sérstaklega vinsamlegt," segir Sigurður. Það veldur honum þó nokkru hugarangri að vera ekki haldinn sama ógeðinu á eigin myndlist nú og hann var þegar hann tók til við að skrifa Tabúlarasa í sólinni í Portúgal.

„Því miður. En ég ætla samt að taka mig úr umferð í myndlistinni um tíma," segir hann og ef vel tekst til við skriftir er aldrei að vita nema önnur skáldsaga líti dagsins ljós. Í kjölfarið fylgir saga af strætisvagnaferðum í Kína þar sem innfæddir ruku jafnan upp til handa og fóta þegar Sigurður birtist í vagninum og kepptust við að bjóða honum sætið sitt. Öflug mótmæli hans skiluðu engum árangri og var hann jafnharðan leiddur til sætis.

„Í fyrstu hélt ég kannski að þetta væri vegna virðingar þeirra fyrir Vesturlandabúum en síðan áttaði ég mig á því að Kínverjar verða ekki gráhærðir fyrr en eftir 75 ára aldur. Svo þeir hafa litið á þennan gráhærða mann sem ég er og hugsa með sér: "Aumingja maðurinn, hann verður að setjast."

Teikningarnar á sýningunni eru litabókamyndir þar sem listamaðurinn hefur bætt við eigin myndum í hvítar eyður á myndunum. Og eftir að hafa skoðað grafíkmyndirnar tvær á sýningunni kemur manni ekki lengur á óvart sá rómantíski þráður sem gengur í gegnum list Sigurðar. Fráafatilafa heita myndir sem hann tileinkar öfum sínum, skáldunum Sigurði Sigurðssyni frá Arnarholti og séra Arna Þórarinssyni frá Steinhamri. Hann viðurkennir fúslega að vera rómantíker. „Þó að mér falli betur við harða rómantík en mjúka. Ekki rómantík í merkingunni kertaljós og væmni heldur svona rangeygða og innskeifa rómantík.



Hulda Stefánsdóttir





Lesbók Morgunblaðsins, 27.06.1998
Hlekkur á gagn